 |
Het was het gebrek aan beter en het scheldende meisje in de reclamespot dat ons er toe zette Je zal het maar hebben te kijken. Maar het was de jongen die mijn hart stal en meer teweeg bracht dan waarschijnlijk de bedoeling was.
In zijn futuristische rolstoel had hij een jointje tussen zijn robotvingers geklemd, met eerlijk en oprechtheid deelde hij Nederland mee gebruik te maken van escortservice en nog nooit een vriendin te hebben gehad. En met een voldaan en gelukkig gezicht ging hij in zijn rolstoel helemaal los tijdens Qlimax. Hij wilde nog zoveel mogelijk feesten, als het kon zelfs elke dag, want het zou niet lang meer duren voordat hij het niet meer kon. En dat wist hij dus had hij blijkbaar besloten van elk moment in zijn leven optimaal te genieten.
Met een gigantische glimlach zat ik naast Mr F. op de bank. Dat is de juiste instelling. Waarom lijkt het wel alsof mensen een levensbedreigende ziekte moeten hebben om dat in te zien? Waarom gaan ze dan pas leven alsof het hun laatste dag kan zijn?
Naar aanleiding van deze jongen en zijn verhaal. Naar aanleiding van het genieten op zijn gezicht en de eerlijkheid. Naar aanleiding van zijn instelling is er bij mij iets veranderd. Nog niet aanwijsbaar maar ik voel me losser en luchtiger, het doet er allemaal verdomd weinig toe, we gaan toch allemaal dood dus geniet! En misschien is ons reisje naar Stockholm wel het eerste wat ik ga doen.
Al achttien jaar en bijna drie maanden gaan we vechtend, knuffelend, lachend, schreeuwend, stoeiend en ruziënd samen door het leven. Want zoals het hoort kunnen we elkaar regelmatig het hoofd in slaan om een tshirt dat één van ons kwijt is of om iets wat één van ons zou doen en niet heeft gedaan. Meestal liep de ander dan woedend de trap op en smeet een aantal deuren dicht om een halve middag later weer normaal tegen elkaar te doen zonder er nog een woord over te spreken.
Maar sinds ik niet meer thuis woon is er iets verandert. Zou dit bij het volwassen-zijn horen, dat je niet meer bekvecht met je kleine zusje en haar steeds meer als vriendin ziet?
Mijn zusje is verandert van een klein meisje dat steeds deed wat ik deed, droeg wat ik droeg en wilde wat ik wilde naar iemand die zichzelf is. Stoer, knap, mooi, grappig, lief, een echt persoon en niet alleen meer mijn zusje.
De eerste keer dat ik me dat realiseerde was toen ze met een vriendje thuis kwam, ineens had mijn kleine zusje een vriendje. Maar de laatste tijd, nu ik steeds meer ambieer iets meer zoals haar te zijn ben ik trots op wie ze is. Mijn zusje is Marthe en niet meer alleen mijn kleine zusje. Ze laat me kennis maken met andere muziek, met andere mensen en met haar manier van leven.
En stiekem wil ik soms wel eens dat ik het kleine zusje ben zodat ik eens wat meer op haar kan lijken zonder de grote zus te zijn die het goede voorbeeld hoort te geven.
Ineens snap ik waarom iemand aan het eind van een zware dag in zijn eentje aan de bar in een oud, bruin cafe gaat zitten. Ineens snap ik waarom diegene pas naar huis komt na zoveel glazen alcohol en als het echt niet anders kan.
Soms zit je niet te wachten op de mening van anderen. Dan hoef je niet te horen wat je allemaal fout hebt gedaan en wat je allemaal beter had kunnen doen. Dan moeten ze je gewoon even laten. Maar op een gegeven moment dan kan dat niet meer, dan zijn er verplichtingen naar mensen om je heen. Hoe erg je het ook probeert kunnen die verplichtingen niet uitgesteld worden.
Met lood in mijn schoenen vertel ik Mr F. aan de telefoon in de trein naar huis dat ik het er echt echt niet over wil hebben in de trein. De tranen die komen zie ik al voordat ze er zijn, en niet iedereen in de overvolle coupe hoeft daar getuige van te zijn. Maar Mr F. laat het er niet bij zitten en na een scheld-, vloek-, en chanteervuur ben ik vrijwel gedwongen het aan heel de trein mee te delen. “Ik ben stom geweest.”
Nee, geen nachtelijke avontuurtjes met een andere Mr, geen miljoenen schuld op onze gezamenlijke rekening waar hij niks van weet zodat we mee kunnen doen aan de talloze tv-programma’s die zulke suckers zoeken. “Ik red het niet dit jaar. En dat betekent dat ik niet kan afstuderen. En dus pas in september klaar ben. Tenzij ik niet kies voor de droomstage en voor mijn afstudeerdeadline ga.”
Ik voel ze opkomen. Alsof ze kleine kopjes geven tegen de achterkant van mijn ogen. Maar zijn reactie maakt me meer woedend dan verdrietig. “Je kan het ook als straf beschouwen dat je je droomstage niet kan doen omdat je zelf achterloopt..”
Waar ik eerder nog met lood in mijn schoenen zat ben ik nu zelf de grond in gezakt en dendert de trein met al zijn wagons en al zijn zorgeloze mensen over me heen.
Zoals ik zei. Ineens begrijp ik het waarom je als een trieste man van middelbare leeftijd met je lange beige regenjas aan de bar van een bruin café je zoveelste glas whisky besteld om maar niet naar huis te hoeven. Zodat je maar niet geconfronteerd wordt met de mening van anderen.
Ineens begrijp ik het zo goed.
En wat ik nou doe? Ik weet het niet.. Een glas whisky bestellen van onze drankkast?
|