EVASCHRIJFT
Zusje21.01.10
Al achttien jaar en bijna drie maanden gaan we vechtend, knuffelend, lachend, schreeuwend, stoeiend en ruziënd samen door het leven. Want zoals het hoort kunnen we elkaar regelmatig het hoofd in slaan om een tshirt dat één van ons kwijt is of om iets wat één van ons zou doen en niet heeft gedaan. Meestal liep de ander dan woedend de trap op en smeet een aantal deuren dicht om een halve middag later weer normaal tegen elkaar te doen zonder er nog een woord over te spreken.
Maar sinds ik niet meer thuis woon is er iets verandert. Zou dit bij het volwassen-zijn horen, dat je niet meer bekvecht met je kleine zusje en haar steeds meer als vriendin ziet?
Mijn zusje is verandert van een klein meisje dat steeds deed wat ik deed, droeg wat ik droeg en wilde wat ik wilde naar iemand die zichzelf is. Stoer, knap, mooi, grappig, lief, een echt persoon en niet alleen meer mijn zusje.
De eerste keer dat ik me dat realiseerde was toen ze met een vriendje thuis kwam, ineens had mijn kleine zusje een vriendje. Maar de laatste tijd, nu ik steeds meer ambieer iets meer zoals haar te zijn ben ik trots op wie ze is. Mijn zusje is Marthe en niet meer alleen mijn kleine zusje. Ze laat me kennis maken met andere muziek, met andere mensen en met haar manier van leven.
En stiekem wil ik soms wel eens dat ik het kleine zusje ben zodat ik eens wat meer op haar kan lijken zonder de grote zus te zijn die het goede voorbeeld hoort te geven.
Leave a Reply
Mooi om te lezen. Ik heb een jonger broertje. We hebben nooit veel ruzie gemaakt, maar af en toe vlogen we elkaar behoorlijk in de haren. Naarmate we ouder worden kunnen we eigenlijk steeds beter met elkaar opschieten en kan ik opeens eigenschappen die ik zo irritant vond aan hem steeds beter begrijpen en waarderen.
Toch mooi, ouder worden : )
Ik had vroeger ook vaak ruzie met mijn oudere broer (met mn zus niet zo) maar zodra die het huis uit gaan wordt dat allemaal heel anders… hoort gewoon erbij als broers en zussen denk ik!
Mooi geschreven! Ik heb tegenwoordig minder ruzie met mijn zus dan eerst, maar echt verdwenen is het niet.
Apart is dat he hoe het kan veranderen als er 1 van de 2 het huis uitgaat.. ben benieuwd of het bij mij en mijn broertje ook veranderd, ik hoop het wel :’) Want ik vind hem nog regelmatig een rotzak! :P
Ik hou van jullie allebei, KUS
Zusjes… zijn gewoon onmisbaar! Ook al heb je soms ruzie of kun je elkaar niet uitstaan. Ik hou ook superveel van mijn zusje :)
Leuk stukje :-)
het klopt helemaal, sinds mijn zus het huis uit is gegaan hebben we een veel betere relatie en sinds ik een huis heb gekocht is het alleen maar beter geworden. Het is in een keer een stuk gezelliger geworden tussen ons twee.
Ik had ook altijd ruzie met mijn broer, tot ik uit huis ging, en hij ook. Nu zien we elkaar niet heel veel meer maar we kunnen het heel goed met elkaar vinden. Ik denk dat het gewoon iets is dat ‘hoort’ – ruzie maken met je broer/zus, en later komt dat wel goed. Mijn moeder zei ook altijd “wacht maar, als jullie groot zijn houden jullie van elkaar” en dan zeiden we altijd “yeah right!!” en kijk nu eens ;)
hehe zo gaat dat
Dat noemen ze ook wel ‘opgroeien’. :D
Maar prachtig beschreven
Ik heb een jonger zusje, maar daar kon ik, toen we thuis woonden, echt niet mee overweg. Inmiddels hebben we allebei een gezin en zijn we de dikste vriendinnen.
Heeeeel herkenbaar! Ik ga nu zelfs vaker met mijn zusje uit, wie had dat ooit gedacht!
Fijn dat jullie zo’n goede relatie hebben!
Mooi geschreven! Mijn zussen zijn ook allebei het huis uit, maar ik heb niet echt het idee dat we minder ruzie hebben, want dat hadden we sowieso al niet zo vaak :p
Ik heb precies hetzelfde met mijn oudere zus. Vroeger konden we elkaar soms wel de haren uit t hoofd trekken en sinds ik uit huis ben gegaan, trekken we meer naar elkaar toe. We waarderen elkaar mee. Ik denk dat het komt doordat je elkaar nu eens van een afstand ziet ipv elke dag op elkaars nek.
Mooi!
De relatie met broers en zussen verandert vanzelf naarmate je ouder wordt en ieder de wereld voor zich gaat ontdekken. Wel mooi om te lezen dat je zoveel bewondering hebt voor wie ze (geworden) is. En daar heb jij als grote zus absoluut aan bijgedragen!
Heel herkenbaar! Ik heb een jonger broertje, we schelen 3,5 jaar. Vroeger konden we elkaar niet uitstaan, maar tegenwoordig ben ik gek op hem. Tis echt een geweldige kerel geworden!
wat mooi geschreven! helaas voor mij niet herkenbaar, ik ben enigkind. Maar als ik dit zo lees ben ik echt jaloers. mooi dat je iemand zo goed kent, en met haar opgroeit. En dat je ziet hoe ze zich ontwikkelt. Jeetje!
Ik en mijn zusje. Het is meer haat als liefde. Maar goed, we wonen allebei nog thuis, dus misschien veranderd het ook nog wel als ik bijv. uit huis ga. Veranderen zal het dan zoiezo. Niet meer iemand die ongevraagd cd’s, dvd’s of kleding “leent”, om ze vervolgens voor oud vuil op dr kamer te laten slingeren.
Heb echt precies hetzelfde met mijn broertjes ;-)
Oh, dat ken ik niet. Mijn zusje en ik kunnen het goed met elkaar vinden, maar dat is dan ook alles. Vind dr niet altijd aardig, en dat vind ik heel erg om te zeggen maar het is nu eenmaal niet anders.
Ik hoop dat dat in de toekomst nog verbeterd!!
Herkenbaar! Al is dat wel anders met een broer en een broertje..
Hihi ik heb dat ook met mijn broertje. Sinds ik het huis uit ben zijn we gewoon 100x liever voor elkaar. En hij wordt natuurlijk volwassener, zodat ik nu inderdaad ook hele leuke kanten aan hem ontdek die hij helemaal buiten mijn invloed om heeft gekregen :) Dus ik ben goede voorbeeld af ^^
Schitterend geschreven. Ondanks dat ik een zusje heb, heb ik geen band met haar. Dat vind ik erg jammer, maar ik heb het geaccepteerd. Maar ik kan het gevoel wel missen, als ik dit zo lees. Koester het. Ik koester het verleden toen alles nog goed was tussen mijn familie en mijn zusje.