EVASCHRIJFT
Open04.02.10
Het was het gebrek aan beter en het scheldende meisje in de reclamespot dat ons er toe zette Je zal het maar hebben te kijken. Maar het was de jongen die mijn hart stal en meer teweeg bracht dan waarschijnlijk de bedoeling was.
In zijn futuristische rolstoel had hij een jointje tussen zijn robotvingers geklemd, met eerlijk en oprechtheid deelde hij Nederland mee gebruik te maken van escortservice en nog nooit een vriendin te hebben gehad. En met een voldaan en gelukkig gezicht ging hij in zijn rolstoel helemaal los tijdens Qlimax. Hij wilde nog zoveel mogelijk feesten, als het kon zelfs elke dag, want het zou niet lang meer duren voordat hij het niet meer kon. En dat wist hij dus had hij blijkbaar besloten van elk moment in zijn leven optimaal te genieten.
Met een gigantische glimlach zat ik naast Mr F. op de bank. Dat is de juiste instelling. Waarom lijkt het wel alsof mensen een levensbedreigende ziekte moeten hebben om dat in te zien? Waarom gaan ze dan pas leven alsof het hun laatste dag kan zijn?
Naar aanleiding van deze jongen en zijn verhaal. Naar aanleiding van het genieten op zijn gezicht en de eerlijkheid. Naar aanleiding van zijn instelling is er bij mij iets veranderd. Nog niet aanwijsbaar maar ik voel me losser en luchtiger, het doet er allemaal verdomd weinig toe, we gaan toch allemaal dood dus geniet! En misschien is ons reisje naar Stockholm wel het eerste wat ik ga doen.
Leave a Reply
Prachtig. :) Ik heb de aflevering niet gezien maar het grijpt me aan als ik het wel kijk. Je weet dat je dankbaar moet zijn voor alles wat je hebt, maar zo’n persoon drukt je nog even op de feiten.
Het is zo ontzettend belangrijk om te genieten van de dingen in je leven, want voor je het weet is het voorbij. Niet alleen die jongen zijn leven kan vroegtijdig ophouden, voor hetzelfde geld loop je vanmiddag over straat en wordt je doodgereden..
Je weet nooit wat je kunt verwachten, dus geniet van alle kleine dingetjes, want dat maakt het leven echt leuk :)
Ja! Zo hoort het! Ik vind dat altijd heel mooi om te zien als mensen zo’n instelling hebben.
Ik ken 2 mensen met dezelfde ziekte. Beide ontzettend pijn, maar de 1 zet de schouders eronder en geniet van het leven zoals het is en de ander laat z’n schouders hangen en klaagt constant over zijn toestand. Zo’n ontzettend groot verschil!
Mooie blog!
Ik heb het niet gezien, maar het klinkt heel bijzonder. Toch is het moeilijk om te leven alsof je niet lang meer hebt. Er moet een knop om! Ik hoop dat ik die ook ooit eens kan omzetten…
Ook genieten van de kleine dingen in het leven, dingen waarderen, mensen om je heen waarderen is allemaal belangrijk in je leven. Alleen de meeste mensen (me too hoor) leven met een toekomstvisie en een idee van “Dat wil ik ooit nog eens gaan doen”. Je gaat er toch vanuit dat je minimaal 80 wordt…
Ik heb het ook gezien en had na minuut 1 al zó veel respect voor deze jongen. Ondanks zijn beperkingen doet ‘ie wat hij wil en heeft hij schijt aan de wereld.
Waarom heeft niet iedereen zo’n instelling? Zo hoort het!
En nu vasthouden dat gevoel!
je losser voelen is altijd goooedd
Dat hij nog zo blij was met wat hij wel kon, daar heb ik zo van staan te kijken!
Wat mooi geschreven. Ik heb het zelf niet gezien maar kan me jouw gevoel heel goed voorstellen. Soms heb ik zelf ook van die momenten en het moeilijkste is om die vast te houden. Vaak vergeet je die belangrijke ‘lessen’ en ga je gewoon weer door waar je gebleven was.
Hele heftige documantaires zijn ‘t, maar oh zo waar. Ik hoop dat Stockholm je helpt bij het vasthouden van je gevoel!
Het is waar. Die open deur kan niet vaak genoeg ingetrapt worden. Geniet! :)
ik heb er inderdaad ook een stukje van gezien, knap hoor; om zo met je ziekte om te gaan!
Mooi geschreven. En zo hoort het, genieten. :)
De mens zit raar in elkaar eh.. Soms moeten ze eerst echt hard wakker worden gemaakt voordat ze pas een genietend leven kunnen beginnen. En voor de meeste mensen is het, het makkelijkste om gewoon negatief te zijn..
You go girl, ik vind het ook een fantastisch programma. Hoe deze mensen in het leven staan, dus kunnen wij idd nog veel van leren!
Bijzonder is dat altijd he, dat je eerst het zwarte moet ervaren om het ‘licht’ te hebben.
Houd vast, dat lampje, schijn jezelf – en ons – bij. (Met mooie verhalen, fijne ervaringen, leef!)