EVASCHRIJFT
Schriftelijke vrijheid #0306.05.10
Daar stond je, aan de overkant van de drukke weg. Over de auto’s heen zie ik je hand door je haar halen en moet grinniken als het weer net zo stug naar voren valt. Ineens lijkt de tijd met jou als een fotoalbum zich voor mijn ogen af te spelen.
Als de stoplichten eindelijk op groen springen pak ik mijn telefoon, een goed excuus om je niet aan te hoeven kijken. Te druk om nog op te letten bots ik tegen je op. ‘Gaat het wel?’ Je kijkt me geschrokken aan en dan lijkt het tot je door te dringen, ‘Oh Eva..’
Beiden terug in de tijd geslingerd.
Met wat gene trek ik mijn shirtje weer recht en ben op zoek naar de juiste woorden. De stilte hangt ongemakkelijk tussen ons in, wat te zeggen na zoveel jaar, wat te zeggen na zoveel gevoel? Ik besluit de stilte maar te verbreken, jij was het tenslotte die die in eerste instantie had afgekondigd zoveel jaar geleden. ‘Hoe is het met je? Ik heb je toch al uuh..’ ‘Vier jaar niet’ vul je me aan. Blijkbaar staat het moment ook nog in jouw geheugen gegrift. Beleefde interesses vliegen over en weer en de ongemakkelijkheid verdwijnt weer net zo snel als hij kwam. Je humor, je lach, je voorliefde voor rare grapjes en je subtiele aanrakingen ben je niet verleerd.
En dan ben jij het die het vraagt, ‘Ben je vanavond gewoon thuis? Misschien kan ik je nu eens op dat etentje trakteren dat je nog tegoed hebt..’
Je had vanalles kunnen zeggen, je had kunnen zeggen dat ik er vreselijk uit zag, of juist niet, je had kunnen vertellen over een nieuwe vriendin, of een hond, een huis, álles kon. Maar in plaats daarvan boor je dat gevoel terug, woede, verdriet, gebroken liefde en verbazing. Mijn mond valt open maar mijn hoofd neemt me in bescherming, ‘Ik uuh.. Ja nou ik moet echt de trein halen. Ik sms je straks wel even!’
Sneller dan gedacht weet ik de tram te halen en als ik met een verhit hoofd eindelijk even kan zitten voel ik mijn telefoon trillen, ‘Het was fijn je weer eens te zien, net zo mooi als toen.. Misschien vanavond de kans het goed te maken?’
Leave a Reply
Mooi hoor! :)
Jeetje Eva, wat schrijf je toch mooi. Ben nu alweer benieuwd naar het volgende stukje :-)
Mooi geschreven!!
Wauw, wat een spannend stukje is dit… ik werd er helemaal in meegezogen. Heel erg mooi en knap gedaan! xMM
OH. MY. GOD.
DUS… HIHI!
Ennnnnn… is er wat van gekomen?