EVASCHRIJFT
Schriftelijke vrijheid #0414.05.10
Het was beter dan verwacht.
Voor het eerst begreep ik de verhalen over dat gelukzalige gevoel.
Je zachte handen omlijsten mijn gezicht en op dat moment lijkt het alsof jij en ik dezelfde zijn. Gedeelde gemengde gevoelens.
Dat de stap die we allang hadden gezet nog voor zoveel opgebouwde spanning kon zorgen. Dat tintelende warme gevoel toen jouw gezicht eindelijk zo dichtbij was. Beiden leken we het moment te willen behouden. Genieten van de spanning. Geen mogelijkheid om alles te verpesten.
Dat samenspel. Allebei niet in staat elkaar te weerstaan. Een dodelijke combinatie.
Vlinders in mijn buik. De glimlach op jouw gezicht zei meer dan voldoende en ik waagde de stap. De laatste paar centimeters verdwijnen. De spanning die tussen ons hing week langzaam opzij. Mijn hand legde ik op je wang. Je stoppels kriebelden in mijn handpalm. Je ademhaling kriebelde onder mijn neus. Deze paar seconden leken wel een eeuwigheid te duren. Toen ik jouw lippen op de mijne voelde wist ik het ineens heel erg zeker, dat gelukzalige gevoel wil ik niet meer kwijt.
Leave a Reply
Mooi geschreven!! <3
Weer heel mooi geschreven. Je hebt het moment goed gepakt vind ik :)
Aah wat mooi!
wat lief!
lieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeef!
Je hebt heel goed die spanningsopbouw weten te vangen in woorden. Knap! En wat een heerlijk gevoel is dat toch…
Wat een heerlijk gevoel!!
Zo kan het ook. Weer eens wat anders dan: waar hangt die lap vlees nu weer uit, hé, hoe is die daar nou weer beland…