Evaschrijft

Eva — Wed, 30 Jun 2010 10:32:48 +0000

Ik geloof in de liefde, de liefde voor eeuwig en altijd. De warme deken van het bij elkaar zijn, de rust die je voelt als je elkaar ziet, de toekomst die nog voor jullie beiden open ligt en die ingevuld kan worden op elke manier die je wilt. In de liefde dat je die toekomst samen wilt delen, samen voor eeuwig en altijd. Niet de zekerheid die het doet maar de liefde. Niet vanwege het gemak maar vanwege de lust. Niet omdat het noodzaak is, maar juist omdat dat het niet is.
Maar nu even niet. De reden voor de meest rigoureuze beslissing van dit jaar. Ik wilde die liefde nog niet voelen. Ik wilde mijn leven met hem delen maar zonder de liefde, zonder de lust, zonder de toekomst die we op elkaar afstemmen.
Ik zou maanden, jaren voor mezelf leven. Geen jongens die mijn hoofd op hol zouden laten slaan. Genieten van het leven, genieten van de mogelijkheden en kansen die voorbij komen met beide handen aanpakken.
Maar veel sneller dan verwacht kwam jij langs.
Je ogen, je lach, je liefde, je lijf. Perfecte passie en een perfect gevoel.
Ik ben nooit van het afhouden, als het goed voelt is het goed en mocht dat het toch niet zijn merk je dat vanzelf wel. Je overviel me met jouw manier van leven, jouw manier van genieten. Veel te snel gaat het veel te goed. Ik ben bang voor de bom die ineens zal vallen, dat deze perfecte bubbel uit elkaar barst. Maar het gaat goed.
Ik kan mezelf zijn. Rust in mijn hoofd, rust in mijn lijf. Je kalmte daalt langzaam over me neer en ik ga al wat minder gehaast door het leven. Minder gehaast maar ontzettend blij. Minder gehaast maar ik pak alle kansen aan. En alles gaat perfect. Beter dan verwacht.
Pas nu je er even niet bent zie ik in dat ik al veel te snel gesteld op je ben geraakt. Je lach, je liefde, je ogen en je lijf. Moet ik me hier nog tegen verzetten? Verzetten tegen de deken van liefde waarmee je me omarmt of kan ik hier gewoon voor gaan? De snelheid waarmee in mijn leven verscheen maakt me onzeker. Ga ik hiervoor of ga ik vanaf nu alles wat rustiger aan doen?
Mijn gevoel laat duidelijk merken wat ik wil, maar wanneer is het tijd om naar je hoofd te luisteren?

Schriftelijke vrijheid #04

Eva — Fri, 14 May 2010 13:22:37 +0000

Het was beter dan verwacht.
Voor het eerst begreep ik de verhalen over dat gelukzalige gevoel.
Je zachte handen omlijsten mijn gezicht en op dat moment lijkt het alsof jij en ik dezelfde zijn. Gedeelde gemengde gevoelens.
Dat de stap die we allang hadden gezet nog voor zoveel opgebouwde spanning kon zorgen. Dat tintelende warme gevoel toen jouw gezicht eindelijk zo dichtbij was. Beiden leken we het moment te willen behouden. Genieten van de spanning. Geen mogelijkheid om alles te verpesten.
Dat samenspel. Allebei niet in staat elkaar te weerstaan. Een dodelijke combinatie.
Vlinders in mijn buik. De glimlach op jouw gezicht zei meer dan voldoende en ik waagde de stap. De laatste paar centimeters verdwijnen. De spanning die tussen ons hing week langzaam opzij. Mijn hand legde ik op je wang. Je stoppels kriebelden in mijn handpalm. Je ademhaling kriebelde onder mijn neus. Deze paar seconden leken wel een eeuwigheid te duren. Toen ik jouw lippen op de mijne voelde wist ik het ineens heel erg zeker, dat gelukzalige gevoel wil ik niet meer kwijt.

Schriftelijke vrijheid #03

Eva — Thu, 06 May 2010 15:31:48 +0000

Daar stond je, aan de overkant van de drukke weg. Over de auto’s heen zie ik je hand door je haar halen en moet grinniken als het weer net zo stug naar voren valt. Ineens lijkt de tijd met jou als een fotoalbum zich voor mijn ogen af te spelen.
Als de stoplichten eindelijk op groen springen pak ik mijn telefoon, een goed excuus om je niet aan te hoeven kijken. Te druk om nog op te letten bots ik tegen je op. ‘Gaat het wel?’ Je kijkt me geschrokken aan en dan lijkt het tot je door te dringen, ‘Oh Eva..’
Beiden terug in de tijd geslingerd.
Met wat gene trek ik mijn shirtje weer recht en ben op zoek naar de juiste woorden. De stilte hangt ongemakkelijk tussen ons in, wat te zeggen na zoveel jaar, wat te zeggen na zoveel gevoel? Ik besluit de stilte maar te verbreken, jij was het tenslotte die die in eerste instantie had afgekondigd zoveel jaar geleden. ‘Hoe is het met je? Ik heb je toch al uuh..’ ‘Vier jaar niet’ vul je me aan. Blijkbaar staat het moment ook nog in jouw geheugen gegrift. Beleefde interesses vliegen over en weer en de ongemakkelijkheid verdwijnt weer net zo snel als hij kwam. Je humor, je lach, je voorliefde voor rare grapjes en je subtiele aanrakingen ben je niet verleerd.
En dan ben jij het die het vraagt, ‘Ben je vanavond gewoon thuis? Misschien kan ik je nu eens op dat etentje trakteren dat je nog tegoed hebt..’
Je had vanalles kunnen zeggen, je had kunnen zeggen dat ik er vreselijk uit zag, of juist niet, je had kunnen vertellen over een nieuwe vriendin, of een hond, een huis, álles kon. Maar in plaats daarvan boor je dat gevoel terug, woede, verdriet, gebroken liefde en verbazing. Mijn mond valt open maar mijn hoofd neemt me in bescherming, ‘Ik uuh.. Ja nou ik moet echt de trein halen. Ik sms je straks wel even!’
Sneller dan gedacht weet ik de tram te halen en als ik met een verhit hoofd eindelijk even kan zitten voel ik mijn telefoon trillen, ‘Het was fijn je weer eens te zien, net zo mooi als toen.. Misschien vanavond de kans het goed te maken?’

Schriftelijke vrijheid #02

Eva — Sun, 18 Apr 2010 13:24:24 +0000

De verwachtte zenuwen blijven uit. Misschien omdat het zo goed voelt, omdat het is zoals het is, omdat het onvermijdelijk was. Terwijl ik met mijn hoofd ergens anders moet zijn ben ik hier bij jou. In mijn hoofd ben ik er al dagen, nachtenlang droom ik dromen gevuld met jou, overdag kan ik me niet concentreren en kijk ik uit naar het moment jou weer te zien. Het begint te lijken op een prille verliefdheid maar ik weet wel beter. Ik hóóp beter te weten maar het enige dat ik weet is dat het te laat is. Er is geen weg terug. De mogelijkheid om dit nog af te remmen is voorbij, het is zoals het is en de consequenties daarvan zullen snel hun aanwezigheid kenbaar maken. Want het kan niet. Vraag me niet waarom. Ik zou niets liever willen. Niets liever dan dat ene moment, daar buiten in het park. Te koud om nog buiten te zitten maar wat moesten we anders. Daar zaten we dan. Onvermijdelijk. Het moment kwam als de zomerse regenbui die al dagen beklemmend aanwezig is. Mijn hoofd wilde wel tegensputteren maar de hoeveelheid alcohol maakte alles logischer en nog onvermijdelijker. Zelfs op dit moment maakte ik mezelf nog wijs volledige controle te hebben. Maar die controle was al enkele stappen terug verdwenen. Meegesleept door gevoelens en verlangens. Meegesleept door dat ene geweldige onvermijdelijke gevoel. Het was enkel nog een kwestie van aftellen, wanneer realiseer ik me dat de controle zo belangrijk is, wanneer realiseer jij je dat dit niet kan, wanneer realiseren we dat we beter naar huis kunnen gaan. Maar dat moment komt niet en beiden geven we ons over aan de onvermijdelijke stap.

Schriftelijke vrijheid #01

Eva — Sat, 03 Apr 2010 23:32:17 +0000

Met knikkende knieën sta ik voor hem. Het is nu of nooit. Het moment waarvan je weet, als je deze laat passeren komt er nooit meer eenzelfde. Zijn ruwe hand glijdt zachtjes over mijn wang, het duwtje dat ik nodig schijn te hebben.
Niet lang daarna ben ik vergeten wie ik ben, waar ik ben en wat ik in hemelsnaam aan het doen ben.
Smachtend naar de jongen die ik nooit kan krijgen. Alleen zit hij nu ineens naast me. Zijn lach lacht hij naar mij, zijn lijf is naar mij gericht en alles wat hij zegt fluistert hij in mijn oor.
Ik had besloten hem nooit te spreken, negeren was het plan. Me vooral niet laten inpalmen door zijn natuurlijke charmes, als hij die al op mij wilde botvieren. Maar ineens zit hij naast me.
De arrogantie zelve. Alleen blijkt hij mooier, knapper en liever dan ik had verwacht.
Zijn hand kriebelt in mijn nek en doet me verlangen naar meer.
Dat we beiden weten dat het niet kan, niet mag, maakt het verlangen alleen maar heviger.
Mijn knikkende knieën en angst om ineens toch afgewezen te worden zorgen ervoor dat ik de eerste stap niet durf te zetten. Mijn armen hangen wat onnozel langs mijn lijf wachtend op bevestiging. Op het moment dat zijn hand mijn achterhoofd omvat lijkt alles ineens heel duidelijk, de zenuwen schud ik van me af en ik spring mee het diepe in.
Ongegeneerd laat ik me gaan, vertel ik over mezelf en ben ik oprecht geïnteresseerd in wie hij is. Het plan is duidelijk, het blijft bij deze avond, welke hij waarschijnlijk toch de volgende dag vergeten is, dus geen reden om me beter voor te doen dan ik ben.

Een paar dagen later knikken mijn knieën weer net zo hevig. Uit zijn opmerkingen blijkt dat hij zich alles net zo duidelijk herinnert als ik. Mijn hoofd maakt een sprongetje. Zijn zachte, stiekeme aanrakingen doen me verlangen naar een vervolg van die avond…
Verlangen naar een avond vol zwarte gaten.

Uit huis

Eva — Tue, 09 Mar 2010 13:04:46 +0000

Ik had altijd verwacht de eerste te zijn die Arnhem achter zich zou laten en de wijde wereld in zou trekken.
Amsterdam, Londen, New York, alles was mogelijk maar ik zou eerder zijn dan mijn zusje. Mijn lieve anti-kraak, hippie zusje. Maar niemand heeft me ooit meegedeeld dat ouders ook kunnen verhuizen.
En nu is mijn vader de wijde wereld in getrokken.
De wijde wereld naar het kleine dorp Tiel.
Amsterdam, Londen, New York, de wereld lag voor hem open maar de liefde bracht hem in Tiel.
Tot voorkort was ik me niet eens bewust van Tiel. Tot Appelpop. Maar had mij wijs gemaakt dat het in Noord Holland of Friesland lag en ik had het ook geloofd. Nu kan ik bijna blind de weg vinden naar het dorp van Flipje en ik weet nog niet of ik daar zo blij mee ben.
Handig is anders.
Leuk is anders.
Maar de liefde brengt me naar Tiel.
De Syntus brengt me naar Tiel.
De liefde brengt mijn vader naar Arnhem en weer terug.

In de wolken

Eva — Tue, 23 Feb 2010 11:02:32 +0000

Tijdens mijn keuzemoment voor een stageplaats had ik het gevoel niet alleen te moeten kiezen voor de komende drie tot vier maanden, maar ook voor de toekomst. Want wil ik richting de muziekjournalistiek? Of wil ik voor vrouwenbladen schrijven? Of toch onderzoeksjournalistiek?
In mijn hoofd was de keuze die ik moest maken voor mijn stageplaats gelijk aan mijn toekomstplan.
En eigenlijk wist ik het al lang. Eigenlijk weet ik al vier jaar wat ik wil, waar ik gelukkig van zal worden. Maar zie dat maar eens duidelijk te maken aan de buitenwereld waar iedereen denkt dat ik onderzoeksjournalistiek erg fascinerend vind. Nou heb ik wellicht zelf bijgedragen aan dat misverstand, want ik vind het erg interessant en spannend maar niet voor nu, nu wil ik genieten en dingen doen waar ik blij van word, voordat het niet meer kan. Dus, mam, pap, ik wil muziekjournaliste worden.
Ik wil schrijven over cd’s en ik wil interviews houden met bands. Ik wil Eric Corton zijn. Alleen dan als mezelf. Snappen jullie? Ik hoor het ze denken, “Allemaal leuk en aardig lieverd, maar wie is Eric Corton.” Achja, zal dat nou de welbekende generatiekloof zijn? Of gewoon een interessekloof?
Maar terug naar de keuzes, en de wolken..
Terwijl de tijd begon te dringen heb ik gekozen, “omdat het moest”, maar stiekem gewoon omdat ik het wilde.
En nu ga ik stage lopen bij Music Maker. Dit zal veel van jullie niets zeggen maar dat doet er niet toe. Het gaat over muziek en het is voor muzikanten. Tijdens het sollicitatiegesprek had ik maar één keer de neiging me beter voor te doen dan ik ben. “Speel je een instrument?” En de radertjes in mijn hoofd gingen draaien, een leugentje voor bestwil of gewoon eerlijk zijn. “Nee, en ik heb ook geen ritmegevoel. Maar ooit zou ik het wel willen..”
En nu ik mijn pad heb gekozen ben ik begonnen om alles daar omheen te laten draaien. Zo ga ik concertrecensies schrijven voor LiveXS en ga ik binnenkort een instrument kiezen om te leren bespelen.
Stiekem ben ik zo blij. Zo gelukkig met mijn keuze.
Zo in de wolken dat alles er verder bij in schiet. Mijn afstudeeropdracht is blijven steken op het punt waar ik een maand geleden ook al was. En ook mijn inhaalopdrachten zijn geen stap verder.
Zo zie je maar weer, gelukkig zijn kan ook een slechte timing hebben..

Open

Eva — Thu, 04 Feb 2010 07:54:34 +0000

Het was het gebrek aan beter en het scheldende meisje in de reclamespot dat ons er toe zette Je zal het maar hebben te kijken. Maar het was de jongen die mijn hart stal en meer teweeg bracht dan waarschijnlijk de bedoeling was.

In zijn futuristische rolstoel had hij een jointje tussen zijn robotvingers geklemd, met eerlijk en oprechtheid deelde hij Nederland mee gebruik te maken van escortservice en nog nooit een vriendin te hebben gehad. En met een voldaan en gelukkig gezicht ging hij in zijn rolstoel helemaal los tijdens Qlimax. Hij wilde nog zoveel mogelijk feesten, als het kon zelfs elke dag, want het zou niet lang meer duren voordat hij het niet meer kon. En dat wist hij dus had hij blijkbaar besloten van elk moment in zijn leven optimaal te genieten.

Met een gigantische glimlach zat ik naast Mr F. op de bank. Dat is de juiste instelling. Waarom lijkt het wel alsof mensen een levensbedreigende ziekte moeten hebben om dat in te zien? Waarom gaan ze dan pas leven alsof het hun laatste dag kan zijn?

Naar aanleiding van deze jongen en zijn verhaal. Naar aanleiding van het genieten op zijn gezicht en de eerlijkheid. Naar aanleiding van zijn instelling is er bij mij iets veranderd. Nog niet aanwijsbaar maar ik voel me losser en luchtiger, het doet er allemaal verdomd weinig toe, we gaan toch allemaal dood dus geniet! En misschien is ons reisje naar Stockholm wel het eerste wat ik ga doen.

Zusje

Eva — Thu, 21 Jan 2010 11:20:01 +0000

Al achttien jaar en bijna drie maanden gaan we vechtend, knuffelend, lachend, schreeuwend, stoeiend en ruziënd samen door het leven. Want zoals het hoort kunnen we elkaar regelmatig het hoofd in slaan om een tshirt dat één van ons kwijt is of om iets wat één van ons zou doen en niet heeft gedaan. Meestal liep de ander dan woedend de trap op en smeet een aantal deuren dicht om een halve middag later weer normaal tegen elkaar te doen zonder er nog een woord over te spreken.
Maar sinds ik niet meer thuis woon is er iets verandert. Zou dit bij het volwassen-zijn horen, dat je niet meer bekvecht met je kleine zusje en haar steeds meer als vriendin ziet?
Mijn zusje is verandert van een klein meisje dat steeds deed wat ik deed, droeg wat ik droeg en wilde wat ik wilde naar iemand die zichzelf is. Stoer, knap, mooi, grappig, lief, een echt persoon en niet alleen meer mijn zusje.
De eerste keer dat ik me dat realiseerde was toen ze met een vriendje thuis kwam, ineens had mijn kleine zusje een vriendje. Maar de laatste tijd, nu ik steeds meer ambieer iets meer zoals haar te zijn ben ik trots op wie ze is. Mijn zusje is Marthe en niet meer alleen mijn kleine zusje. Ze laat me kennis maken met andere muziek, met andere mensen en met haar manier van leven.
En stiekem wil ik soms wel eens dat ik het kleine zusje ben zodat ik eens wat meer op haar kan lijken zonder de grote zus te zijn die het goede voorbeeld hoort te geven.

Eva — Thu, 14 Jan 2010 14:59:41 +0000

Ineens snap ik waarom iemand aan het eind van een zware dag in zijn eentje aan de bar in een oud, bruin cafe gaat zitten. Ineens snap ik waarom diegene pas naar huis komt na zoveel glazen alcohol en als het echt niet anders kan.

Soms zit je niet te wachten op de mening van anderen. Dan hoef je niet te horen wat je allemaal fout hebt gedaan en wat je allemaal beter had kunnen doen. Dan moeten ze je gewoon even laten. Maar op een gegeven moment dan kan dat niet meer, dan zijn er verplichtingen naar mensen om je heen. Hoe erg je het ook probeert kunnen die verplichtingen niet uitgesteld worden.

Met lood in mijn schoenen vertel ik Mr F. aan de telefoon in de trein naar huis dat ik het er echt echt niet over wil hebben in de trein. De tranen die komen zie ik al voordat ze er zijn, en niet iedereen in de overvolle coupe hoeft daar getuige van te zijn. Maar Mr F. laat het er niet bij zitten en na een scheld-, vloek-, en chanteervuur ben ik vrijwel gedwongen het aan heel de trein mee te delen. “Ik ben stom geweest.”
Nee, geen nachtelijke avontuurtjes met een andere Mr, geen miljoenen schuld op onze gezamenlijke rekening waar hij niks van weet zodat we mee kunnen doen aan de talloze tv-programma’s die zulke suckers zoeken. “Ik red het niet dit jaar. En dat betekent dat ik niet kan afstuderen. En dus pas in september klaar ben. Tenzij ik niet kies voor de droomstage en voor mijn afstudeerdeadline ga.”
Ik voel ze opkomen. Alsof ze kleine kopjes geven tegen de achterkant van mijn ogen. Maar zijn reactie maakt me meer woedend dan verdrietig. “Je kan het ook als straf beschouwen dat je je droomstage niet kan doen omdat je zelf achterloopt..”
Waar ik eerder nog met lood in mijn schoenen zat ben ik nu zelf de grond in gezakt en dendert de trein met al zijn wagons en al zijn zorgeloze mensen over me heen.

Zoals ik zei. Ineens begrijp ik het waarom je als een trieste man van middelbare leeftijd met je lange beige regenjas aan de bar van een bruin café je zoveelste glas whisky besteld om maar niet naar huis te hoeven. Zodat je maar niet geconfronteerd wordt met de mening van anderen.
Ineens begrijp ik het zo goed.

En wat ik nou doe? Ik weet het niet.. Een glas whisky bestellen van onze drankkast?