Evaschrijft

Uit huis

Eva — Tue, 09 Mar 2010 13:04:46 +0000

Ik had altijd verwacht de eerste te zijn die Arnhem achter zich zou laten en de wijde wereld in zou trekken.
Amsterdam, Londen, New York, alles was mogelijk maar ik zou eerder zijn dan mijn zusje. Mijn lieve anti-kraak, hippie zusje. Maar niemand heeft me ooit meegedeeld dat ouders ook kunnen verhuizen.
En nu is mijn vader de wijde wereld in getrokken.
De wijde wereld naar het kleine dorp Tiel.
Amsterdam, Londen, New York, de wereld lag voor hem open maar de liefde bracht hem in Tiel.
Tot voorkort was ik me niet eens bewust van Tiel. Tot Appelpop. Maar had mij wijs gemaakt dat het in Noord Holland of Friesland lag en ik had het ook geloofd. Nu kan ik bijna blind de weg vinden naar het dorp van Flipje en ik weet nog niet of ik daar zo blij mee ben.
Handig is anders.
Leuk is anders.
Maar de liefde brengt me naar Tiel.
De Syntus brengt me naar Tiel.
De liefde brengt mijn vader naar Arnhem en weer terug.

In de wolken

Eva — Tue, 23 Feb 2010 11:02:32 +0000

Tijdens mijn keuzemoment voor een stageplaats had ik het gevoel niet alleen te moeten kiezen voor de komende drie tot vier maanden, maar ook voor de toekomst. Want wil ik richting de muziekjournalistiek? Of wil ik voor vrouwenbladen schrijven? Of toch onderzoeksjournalistiek?
In mijn hoofd was de keuze die ik moest maken voor mijn stageplaats gelijk aan mijn toekomstplan.
En eigenlijk wist ik het al lang. Eigenlijk weet ik al vier jaar wat ik wil, waar ik gelukkig van zal worden. Maar zie dat maar eens duidelijk te maken aan de buitenwereld waar iedereen denkt dat ik onderzoeksjournalistiek erg fascinerend vind. Nou heb ik wellicht zelf bijgedragen aan dat misverstand, want ik vind het erg interessant en spannend maar niet voor nu, nu wil ik genieten en dingen doen waar ik blij van word, voordat het niet meer kan. Dus, mam, pap, ik wil muziekjournaliste worden.
Ik wil schrijven over cd’s en ik wil interviews houden met bands. Ik wil Eric Corton zijn. Alleen dan als mezelf. Snappen jullie? Ik hoor het ze denken, “Allemaal leuk en aardig lieverd, maar wie is Eric Corton.” Achja, zal dat nou de welbekende generatiekloof zijn? Of gewoon een interessekloof?
Maar terug naar de keuzes, en de wolken..
Terwijl de tijd begon te dringen heb ik gekozen, “omdat het moest”, maar stiekem gewoon omdat ik het wilde.
En nu ga ik stage lopen bij Music Maker. Dit zal veel van jullie niets zeggen maar dat doet er niet toe. Het gaat over muziek en het is voor muzikanten. Tijdens het sollicitatiegesprek had ik maar één keer de neiging me beter voor te doen dan ik ben. “Speel je een instrument?” En de radertjes in mijn hoofd gingen draaien, een leugentje voor bestwil of gewoon eerlijk zijn. “Nee, en ik heb ook geen ritmegevoel. Maar ooit zou ik het wel willen..”
En nu ik mijn pad heb gekozen ben ik begonnen om alles daar omheen te laten draaien. Zo ga ik concertrecensies schrijven voor LiveXS en ga ik binnenkort een instrument kiezen om te leren bespelen.
Stiekem ben ik zo blij. Zo gelukkig met mijn keuze.
Zo in de wolken dat alles er verder bij in schiet. Mijn afstudeeropdracht is blijven steken op het punt waar ik een maand geleden ook al was. En ook mijn inhaalopdrachten zijn geen stap verder.
Zo zie je maar weer, gelukkig zijn kan ook een slechte timing hebben..

Open

Eva — Thu, 04 Feb 2010 07:54:34 +0000

Het was het gebrek aan beter en het scheldende meisje in de reclamespot dat ons er toe zette Je zal het maar hebben te kijken. Maar het was de jongen die mijn hart stal en meer teweeg bracht dan waarschijnlijk de bedoeling was.

In zijn futuristische rolstoel had hij een jointje tussen zijn robotvingers geklemd, met eerlijk en oprechtheid deelde hij Nederland mee gebruik te maken van escortservice en nog nooit een vriendin te hebben gehad. En met een voldaan en gelukkig gezicht ging hij in zijn rolstoel helemaal los tijdens Qlimax. Hij wilde nog zoveel mogelijk feesten, als het kon zelfs elke dag, want het zou niet lang meer duren voordat hij het niet meer kon. En dat wist hij dus had hij blijkbaar besloten van elk moment in zijn leven optimaal te genieten.

Met een gigantische glimlach zat ik naast Mr F. op de bank. Dat is de juiste instelling. Waarom lijkt het wel alsof mensen een levensbedreigende ziekte moeten hebben om dat in te zien? Waarom gaan ze dan pas leven alsof het hun laatste dag kan zijn?

Naar aanleiding van deze jongen en zijn verhaal. Naar aanleiding van het genieten op zijn gezicht en de eerlijkheid. Naar aanleiding van zijn instelling is er bij mij iets veranderd. Nog niet aanwijsbaar maar ik voel me losser en luchtiger, het doet er allemaal verdomd weinig toe, we gaan toch allemaal dood dus geniet! En misschien is ons reisje naar Stockholm wel het eerste wat ik ga doen.

Zusje

Eva — Thu, 21 Jan 2010 11:20:01 +0000

Al achttien jaar en bijna drie maanden gaan we vechtend, knuffelend, lachend, schreeuwend, stoeiend en ruziënd samen door het leven. Want zoals het hoort kunnen we elkaar regelmatig het hoofd in slaan om een tshirt dat één van ons kwijt is of om iets wat één van ons zou doen en niet heeft gedaan. Meestal liep de ander dan woedend de trap op en smeet een aantal deuren dicht om een halve middag later weer normaal tegen elkaar te doen zonder er nog een woord over te spreken.
Maar sinds ik niet meer thuis woon is er iets verandert. Zou dit bij het volwassen-zijn horen, dat je niet meer bekvecht met je kleine zusje en haar steeds meer als vriendin ziet?
Mijn zusje is verandert van een klein meisje dat steeds deed wat ik deed, droeg wat ik droeg en wilde wat ik wilde naar iemand die zichzelf is. Stoer, knap, mooi, grappig, lief, een echt persoon en niet alleen meer mijn zusje.
De eerste keer dat ik me dat realiseerde was toen ze met een vriendje thuis kwam, ineens had mijn kleine zusje een vriendje. Maar de laatste tijd, nu ik steeds meer ambieer iets meer zoals haar te zijn ben ik trots op wie ze is. Mijn zusje is Marthe en niet meer alleen mijn kleine zusje. Ze laat me kennis maken met andere muziek, met andere mensen en met haar manier van leven.
En stiekem wil ik soms wel eens dat ik het kleine zusje ben zodat ik eens wat meer op haar kan lijken zonder de grote zus te zijn die het goede voorbeeld hoort te geven.

Eva — Thu, 14 Jan 2010 14:59:41 +0000

Ineens snap ik waarom iemand aan het eind van een zware dag in zijn eentje aan de bar in een oud, bruin cafe gaat zitten. Ineens snap ik waarom diegene pas naar huis komt na zoveel glazen alcohol en als het echt niet anders kan.

Soms zit je niet te wachten op de mening van anderen. Dan hoef je niet te horen wat je allemaal fout hebt gedaan en wat je allemaal beter had kunnen doen. Dan moeten ze je gewoon even laten. Maar op een gegeven moment dan kan dat niet meer, dan zijn er verplichtingen naar mensen om je heen. Hoe erg je het ook probeert kunnen die verplichtingen niet uitgesteld worden.

Met lood in mijn schoenen vertel ik Mr F. aan de telefoon in de trein naar huis dat ik het er echt echt niet over wil hebben in de trein. De tranen die komen zie ik al voordat ze er zijn, en niet iedereen in de overvolle coupe hoeft daar getuige van te zijn. Maar Mr F. laat het er niet bij zitten en na een scheld-, vloek-, en chanteervuur ben ik vrijwel gedwongen het aan heel de trein mee te delen. “Ik ben stom geweest.”
Nee, geen nachtelijke avontuurtjes met een andere Mr, geen miljoenen schuld op onze gezamenlijke rekening waar hij niks van weet zodat we mee kunnen doen aan de talloze tv-programma’s die zulke suckers zoeken. “Ik red het niet dit jaar. En dat betekent dat ik niet kan afstuderen. En dus pas in september klaar ben. Tenzij ik niet kies voor de droomstage en voor mijn afstudeerdeadline ga.”
Ik voel ze opkomen. Alsof ze kleine kopjes geven tegen de achterkant van mijn ogen. Maar zijn reactie maakt me meer woedend dan verdrietig. “Je kan het ook als straf beschouwen dat je je droomstage niet kan doen omdat je zelf achterloopt..”
Waar ik eerder nog met lood in mijn schoenen zat ben ik nu zelf de grond in gezakt en dendert de trein met al zijn wagons en al zijn zorgeloze mensen over me heen.

Zoals ik zei. Ineens begrijp ik het waarom je als een trieste man van middelbare leeftijd met je lange beige regenjas aan de bar van een bruin café je zoveelste glas whisky besteld om maar niet naar huis te hoeven. Zodat je maar niet geconfronteerd wordt met de mening van anderen.
Ineens begrijp ik het zo goed.

En wat ik nou doe? Ik weet het niet.. Een glas whisky bestellen van onze drankkast?

Verhaal

Eva — Mon, 11 Jan 2010 15:00:30 +0000

Mijn ogen staan door enkele glazen wijn op half twaalf, de warmte van de verwarming achter me maakt me wat sloom en geeft me het gevoel alsof het augustus is in plaats van het winterse december. Met een hoofd vol inspiratie zit ik al een paar uur achter mijn iMac. Mijn linkervoet voel ik al een half uur niet meer omdat ik geen zin heb mijn concentratie te verliezen. De mooie woorden, zinsconstructies en prachtige beschrijvingen schieten door mijn hoofd en lijken bijna niet te kunnen wachten tot ze op mijn toetsenbord kunnen barsten.

Mijn inspiratie is terug.
Kon ik het nu maar gebruiken voor de projecten van school in plaats van dat ene verhaal..

Decennium

Eva — Fri, 01 Jan 2010 20:57:19 +0000

|diˈsenēəm|noun ( pl. -cennia |-ˈsenēə|or -cenniums)a decade.

Want behalve een nieuw jaar is er gisteren ook een decennium afgesloten. En eigenlijk is het verbazingwekkend hoeveel er verandert in een periode van tien jaar.
Zo heb ik mijn havo diploma gehaald, zijn mijn ouders gescheiden, ben ik herhaaldelijk van vriendje geswitchte tot ik Mr F. tegenkwam waar ik nu mee samenwoon in ons eigen appartement. En mijn vader is getrouwd, mijn zusje ben ik steeds meer als vriendin gaan zien, andere vriendinnen heb ik gedumpt of dumpten mij. Ik ben begonnen met mijn studie journalistiek welke ik in augustus zal afronden.

En stilstaande bij dat laatste, ik ben bijna afgestudeerd en ik krijg er de kriebels van.
Wat nu?
Wat moet ik straks? Studeren of werken? Studeren en werken?
Ga ik het echte leven in of duik ik nog even in de veilige wereld van een nieuwe studie?
In tien jaar tijd heb ik behoorlijk wat keuzes moeten maken die ik niet wilde maken maar die onvermijdelijk waren. En deze keus zal de eerste belangrijke zijn in het nieuwe decennium.

Ineens

Eva — Fri, 18 Dec 2009 21:48:06 +0000

… wonen we in een ander huis
… is het huis van mijn vader verkocht en leeg
… heb ik een konijn
… heet mijn konijn Dexter (naar de serie, niet naar de omelet du formage-Dexter)
… is het tijd om aan afstuderen te denken
… is mijn freelance maand bij De Gelderlander bijna klaar
… ben ik begonnen met mijn eindstage opdracht
… is het sinterklaas geweest
… is het een aantal dagen voor kerst
… en dus ook een aantal dagen voor tweeduizendentien

Maar vooral ineens heb ik een aantal dingen meegemaakt, gehoord, gezien die mijn blik op ‘het leven’ behoorlijk heeft verandert.
Ik zie meer, wil meer, doe meer. Vooral dat laatste ambieer ik de laatste tijd. Geen ‘Nee, sorry’ meer maar gewoon wat vaker ‘Ja, leuk!’. Even kiezen voor mezelf en niet voor de rest. En dan kwam er dat besef dat er meer was in het leven.
En dat besef kwam misschien precies op tijd. Een aantal interviews met mensen die hun dromen, succesvol, achterna jagen hebben mij doen afvragen waarom ik dat zelf niet doe.
Dus ik ben begonnen. Mijn jagerspak heb ik aangetrokken. Met mijn mooie rode winterjas loop ik op mijn laarzen de wereld over, op jacht naar mijn dromen.
Ik kom stapje voor stapje dichterbij.
Eva en de jacht op haar dromen… to be continued

Nieuws

Eva — Thu, 19 Nov 2009 15:09:23 +0000

Ik zit al een aantal dagen te twijfelen hoe ik dit nieuws moet brengen, enthousiast, als verassing, met hoofdletters, dik gedrukt, twintig uitroeptekens, alleen het nieuws zonder verhaal eromheen, of alleen het verhaal zonder het nieuws, of zal ik het helemaal niet vertellen?

En na dagen van twijfel weet ik het nog steeds niet hoe ik het moet brengen.
Alleen heeft dit nieuws mijn huidige staat dusdanig aangetast dat ik het wellicht even moet melden, want anders komen alle vervolgberichten wel heel erg uit de lucht vallen.

Maar hoe? Hoe zal ik het melden?
Zal ik maar gewoon, gewoon even roepen of zal ik het fluisteren en dan is het aan degene die goed genoeg luistert om te weten wat er aan de hand is…
Maar goed, bij deze mijn nieuws

Ik ben gevraagd om langer bij De Gelderlander te blijven.
Wat zeg je?
Ik ben gevraagd om langer bij De Gelderlander te blijven!

Dat jullie het allemaal even weten.
Daarbij krijg ik op de dagen dat ik er ben een auto tot mijn beschikking zodat ik overal en nergens inzetbaar ben.
En ohja, het is niet eens op vrijwillige basis.
Dus wellicht moet ik voormezelfbeginnen ofwel, freelancer worden.

Maar dat is nog twee weken toekomst muziek.

Braaf?

Eva — Mon, 26 Oct 2009 12:15:04 +0000

Het is weer zover.
Mijn leukerdanverwacht stage bij de Gelderlander loopt bijna ten eind. Nog honderdzestiguur zal ik rondlopen op de redactievloer. Nog twintig dagen zal ik op en neer reizen naar Nijmegen. Nog vier weken zal ik mijn best doen bij de redactie te passen.

En dat naderende einde komt eigenlijk op een ding neer, mijn tweede stage komt steeds dichterbij.
En mijn droomstage, de stage waar ik mijn leven, mijn liefde, mijn lucht voor op zou geven is vanaf begin januari beschikbaar.

‘Heb je interesse? Stuur dan een mail’
De mail staat al bij mijn concepten. Een hoop geslijm waarvan ik bang ben dat het de plank volkomen mis zal slaan wacht tot ik op verzenden druk.
Maar dat doe ik niet.
De regels van school staan me tegen, hijgen in mijn nek alsof ze niks beters te doen hebben.
Langzamerhand verschijnen er zweetdruppels in mijn nek die ik met steeds meer agressie wegveeg. Ik.Moet.Daar.Stagelopen. LAATMEMETRUST!

Maar de regels lijken maling te hebben aan mijn verlangen, mijn dromen en mijn toekomstbeeld.
Op dit moment kan ik niet verder kijken dan de komende dagen, ik bevind me op een t-splitsing. Ga ik naar links en volg ik braaf de regels. Of ga ik naar rechts, mijn dromen achterna om wellicht een schorsing van school te riskeren.

Mijn gevoel zegt rechts, mijn hoofd zegt links.
Mijn hart wordt woedend door de wetenschap als ik voor links kies ik waarschijnlijk de gewenste stageplek uit kan zwaaien en bij de volgende regionale krant terecht kan.
Mijn hoofd ziet al een boze coordinator voor zich die woedend schreeuwt dat ik de regels toch wel weet.

Volg ik mijn hart of mijn hoofd?
Ben ik de brave student of riskeer ik alles om mijn droomstage te kunnen lopen?