 |
De verwachtte zenuwen blijven uit. Misschien omdat het zo goed voelt, omdat het is zoals het is, omdat het onvermijdelijk was. Terwijl ik met mijn hoofd ergens anders moet zijn ben ik hier bij jou. In mijn hoofd ben ik er al dagen, nachtenlang droom ik dromen gevuld met jou, overdag kan ik me niet concentreren en kijk ik uit naar het moment jou weer te zien. Het begint te lijken op een prille verliefdheid maar ik weet wel beter. Ik hóóp beter te weten maar het enige dat ik weet is dat het te laat is. Er is geen weg terug. De mogelijkheid om dit nog af te remmen is voorbij, het is zoals het is en de consequenties daarvan zullen snel hun aanwezigheid kenbaar maken. Want het kan niet. Vraag me niet waarom. Ik zou niets liever willen. Niets liever dan dat ene moment, daar buiten in het park. Te koud om nog buiten te zitten maar wat moesten we anders. Daar zaten we dan. Onvermijdelijk. Het moment kwam als de zomerse regenbui die al dagen beklemmend aanwezig is. Mijn hoofd wilde wel tegensputteren maar de hoeveelheid alcohol maakte alles logischer en nog onvermijdelijker. Zelfs op dit moment maakte ik mezelf nog wijs volledige controle te hebben. Maar die controle was al enkele stappen terug verdwenen. Meegesleept door gevoelens en verlangens. Meegesleept door dat ene geweldige onvermijdelijke gevoel. Het was enkel nog een kwestie van aftellen, wanneer realiseer ik me dat de controle zo belangrijk is, wanneer realiseer jij je dat dit niet kan, wanneer realiseren we dat we beter naar huis kunnen gaan. Maar dat moment komt niet en beiden geven we ons over aan de onvermijdelijke stap.
Met knikkende knieën sta ik voor hem. Het is nu of nooit. Het moment waarvan je weet, als je deze laat passeren komt er nooit meer eenzelfde. Zijn ruwe hand glijdt zachtjes over mijn wang, het duwtje dat ik nodig schijn te hebben.
Niet lang daarna ben ik vergeten wie ik ben, waar ik ben en wat ik in hemelsnaam aan het doen ben.
Smachtend naar de jongen die ik nooit kan krijgen. Alleen zit hij nu ineens naast me. Zijn lach lacht hij naar mij, zijn lijf is naar mij gericht en alles wat hij zegt fluistert hij in mijn oor.
Ik had besloten hem nooit te spreken, negeren was het plan. Me vooral niet laten inpalmen door zijn natuurlijke charmes, als hij die al op mij wilde botvieren. Maar ineens zit hij naast me.
De arrogantie zelve. Alleen blijkt hij mooier, knapper en liever dan ik had verwacht.
Zijn hand kriebelt in mijn nek en doet me verlangen naar meer.
Dat we beiden weten dat het niet kan, niet mag, maakt het verlangen alleen maar heviger.
Mijn knikkende knieën en angst om ineens toch afgewezen te worden zorgen ervoor dat ik de eerste stap niet durf te zetten. Mijn armen hangen wat onnozel langs mijn lijf wachtend op bevestiging. Op het moment dat zijn hand mijn achterhoofd omvat lijkt alles ineens heel duidelijk, de zenuwen schud ik van me af en ik spring mee het diepe in.
Ongegeneerd laat ik me gaan, vertel ik over mezelf en ben ik oprecht geïnteresseerd in wie hij is. Het plan is duidelijk, het blijft bij deze avond, welke hij waarschijnlijk toch de volgende dag vergeten is, dus geen reden om me beter voor te doen dan ik ben.
Een paar dagen later knikken mijn knieën weer net zo hevig. Uit zijn opmerkingen blijkt dat hij zich alles net zo duidelijk herinnert als ik. Mijn hoofd maakt een sprongetje. Zijn zachte, stiekeme aanrakingen doen me verlangen naar een vervolg van die avond…
Verlangen naar een avond vol zwarte gaten.
Ik had altijd verwacht de eerste te zijn die Arnhem achter zich zou laten en de wijde wereld in zou trekken.
Amsterdam, Londen, New York, alles was mogelijk maar ik zou eerder zijn dan mijn zusje. Mijn lieve anti-kraak, hippie zusje. Maar niemand heeft me ooit meegedeeld dat ouders ook kunnen verhuizen.
En nu is mijn vader de wijde wereld in getrokken.
De wijde wereld naar het kleine dorp Tiel.
Amsterdam, Londen, New York, de wereld lag voor hem open maar de liefde bracht hem in Tiel.
Tot voorkort was ik me niet eens bewust van Tiel. Tot Appelpop. Maar had mij wijs gemaakt dat het in Noord Holland of Friesland lag en ik had het ook geloofd. Nu kan ik bijna blind de weg vinden naar het dorp van Flipje en ik weet nog niet of ik daar zo blij mee ben.
Handig is anders.
Leuk is anders.
Maar de liefde brengt me naar Tiel.
De Syntus brengt me naar Tiel.
De liefde brengt mijn vader naar Arnhem en weer terug.
|