 |
Ineens snap ik waarom iemand aan het eind van een zware dag in zijn eentje aan de bar in een oud, bruin cafe gaat zitten. Ineens snap ik waarom diegene pas naar huis komt na zoveel glazen alcohol en als het echt niet anders kan.
Soms zit je niet te wachten op de mening van anderen. Dan hoef je niet te horen wat je allemaal fout hebt gedaan en wat je allemaal beter had kunnen doen. Dan moeten ze je gewoon even laten. Maar op een gegeven moment dan kan dat niet meer, dan zijn er verplichtingen naar mensen om je heen. Hoe erg je het ook probeert kunnen die verplichtingen niet uitgesteld worden.
Met lood in mijn schoenen vertel ik Mr F. aan de telefoon in de trein naar huis dat ik het er echt echt niet over wil hebben in de trein. De tranen die komen zie ik al voordat ze er zijn, en niet iedereen in de overvolle coupe hoeft daar getuige van te zijn. Maar Mr F. laat het er niet bij zitten en na een scheld-, vloek-, en chanteervuur ben ik vrijwel gedwongen het aan heel de trein mee te delen. “Ik ben stom geweest.”
Nee, geen nachtelijke avontuurtjes met een andere Mr, geen miljoenen schuld op onze gezamenlijke rekening waar hij niks van weet zodat we mee kunnen doen aan de talloze tv-programma’s die zulke suckers zoeken. “Ik red het niet dit jaar. En dat betekent dat ik niet kan afstuderen. En dus pas in september klaar ben. Tenzij ik niet kies voor de droomstage en voor mijn afstudeerdeadline ga.”
Ik voel ze opkomen. Alsof ze kleine kopjes geven tegen de achterkant van mijn ogen. Maar zijn reactie maakt me meer woedend dan verdrietig. “Je kan het ook als straf beschouwen dat je je droomstage niet kan doen omdat je zelf achterloopt..”
Waar ik eerder nog met lood in mijn schoenen zat ben ik nu zelf de grond in gezakt en dendert de trein met al zijn wagons en al zijn zorgeloze mensen over me heen.
Zoals ik zei. Ineens begrijp ik het waarom je als een trieste man van middelbare leeftijd met je lange beige regenjas aan de bar van een bruin café je zoveelste glas whisky besteld om maar niet naar huis te hoeven. Zodat je maar niet geconfronteerd wordt met de mening van anderen.
Ineens begrijp ik het zo goed.
En wat ik nou doe? Ik weet het niet.. Een glas whisky bestellen van onze drankkast?
Mijn ogen staan door enkele glazen wijn op half twaalf, de warmte van de verwarming achter me maakt me wat sloom en geeft me het gevoel alsof het augustus is in plaats van het winterse december. Met een hoofd vol inspiratie zit ik al een paar uur achter mijn iMac. Mijn linkervoet voel ik al een half uur niet meer omdat ik geen zin heb mijn concentratie te verliezen. De mooie woorden, zinsconstructies en prachtige beschrijvingen schieten door mijn hoofd en lijken bijna niet te kunnen wachten tot ze op mijn toetsenbord kunnen barsten.
Mijn inspiratie is terug.
Kon ik het nu maar gebruiken voor de projecten van school in plaats van dat ene verhaal..
|diˈsenēəm|noun ( pl. -cennia |-ˈsenēə|or -cenniums)a decade.
Want behalve een nieuw jaar is er gisteren ook een decennium afgesloten. En eigenlijk is het verbazingwekkend hoeveel er verandert in een periode van tien jaar.
Zo heb ik mijn havo diploma gehaald, zijn mijn ouders gescheiden, ben ik herhaaldelijk van vriendje geswitchte tot ik Mr F. tegenkwam waar ik nu mee samenwoon in ons eigen appartement. En mijn vader is getrouwd, mijn zusje ben ik steeds meer als vriendin gaan zien, andere vriendinnen heb ik gedumpt of dumpten mij. Ik ben begonnen met mijn studie journalistiek welke ik in augustus zal afronden.
En stilstaande bij dat laatste, ik ben bijna afgestudeerd en ik krijg er de kriebels van.
Wat nu?
Wat moet ik straks? Studeren of werken? Studeren en werken?
Ga ik het echte leven in of duik ik nog even in de veilige wereld van een nieuwe studie?
In tien jaar tijd heb ik behoorlijk wat keuzes moeten maken die ik niet wilde maken maar die onvermijdelijk waren. En deze keus zal de eerste belangrijke zijn in het nieuwe decennium.
|